Norðurland vestra hefur ætíð verið annálað fyrir hestamennsku og mikla hrossaeign og hafa mörg þekkt hrossakyn komið þaðan, þar má nefna Kolkuósskyn, Svaðastaðakyn og Hindisvíkurkyn. Hestamennskan blómstrar hér norðan heiða sem aldrei fyrr.
Hestar voru fluttir til landsins á Landnámsöld og hlýtur það að hafa verið stór ákvörðun á þeim tíma, því hesturinn var ekki nytjaskepna í þröngri merkingu þess orðs. Að eiga góðan reiðhest var virðingar tákn þess tíma, en skipin sem var siglt á til landsins voru opin og ekki mikið pláss fyrir búfénað. Því er álitið að menn hafi einungis tekið helstu kostagripi með sér.
Ræktun hrossa hefur verið erfið út frá kynbótalegu sjónarmiði og þegar Sturlungaöldin gekk í garð hafði verið harðnandi árferði um nokkurt skeið. Hestinum var í þeirri aðstöðu ekki gert hátt undir höfði og þegar erfitt var um fóður varð hann að bjarga sér sjálfur, jafnt vetur sem sumar. Ekki hafa fundist neinar heimildir um ræktun hrossa eða ræktunarmarkmið eftir að Landnámsöld lauk þar til á nítjándu öld. Á þessum tíma var notkun hestsins að mestu bundin við flutninga á aðföngum og fólki á milli staða.
Fyrst er getið um hross í Landnámu, en þar er sagt frá er gripaflutningaskip kom að landi við Brimnes í Skagafirði. Þegar skipið er að sigla að tekur ein hryssa, sem nefndist Fluga, sig til og stekkur í sjóinn og syndir í land. Mikil leit var gerð að henni en hún fannst ekki því landið var kjarri vaxið. Hryssan var engu að síður seld og kaupandinn keypti vonina í henni. Kaupandinn skírði síðar bæ sinn eftir hryssunni og heitir bærinn enn þann dag í dag Flugumýri. Hryssan fannst á endanum og var mikill kostagripur og tók hún þátt í fyrstu keppni sem vitað er til að var háð á landinu. Keppnin fór fram á Kjalvegi en það voru Fluga og Synir sem öttu kappi á Fluguskeiði.
